1500 gram: ‘Ik hoop niet dat dit jouw baarmoedermond is’
Delen
Chantal is een van onze ambassadeurs. Ze schreef dit verhaal over haar zoon Levi, die bij 29 weken en 3 dagen werd geboren en 1500 gram woog.
Een zwangerschap die ineens een andere wending kreeg
Wat begon als een fijne zwangerschap, eindigde plotseling in onze grootste nachtmerrie.
Met 28 weken en 1 dag begon ik licht bloed te verliezen. In eerste instantie leek het iets onschuldigs. Er werd gedacht aan een blaasontsteking, een schimmelinfectie of misschien een geknapte ader. In de dagen die volgden heb ik meerdere keren contact gehad met de verloskundige en ben ik verschillende keren op controle geweest. Iedere keer leek alles goed te zijn.
Tot de dag waarop ik precies 29 weken zwanger was.
Ik kwam opnieuw bij de verloskundige voor een controle. Alles leek in eerste instantie in orde, maar het bloedverlies werd steeds erger. Er was inmiddels een afspraak bij de gynaecoloog gemaakt, maar die stond pas een week later gepland. Toen ik belde dat het bloed bleef stromen, moest ik diezelfde middag alsnog naar het ziekenhuis.
Daar werd ik aan de monitor gelegd en wachtten we op de gynaecoloog. Toen volgde het moment dat ik nooit meer zal vergeten. Tijdens de echo zag ik de schrik in haar ogen. De woorden ‘Ik hoop niet dat dit jouw baarmoedermond is’ staan nog altijd in mijn geheugen gegrift.
Ik bleek al 5,5 centimeter ontsluiting te hebben.
Binnen een paar uur veranderde alles. Er werd direct van alles in gang gezet. Ik werd van alle kanten geprikt, kreeg medicatie en werd op een brancard gelegd. Binnen tien minuten werd ik met spoed per ambulance naar het UMCG gebracht. Alle toeters en bellen gingen af. Mijn man mocht niet mee in de ambulance, omdat de kans groot was dat onze kleine man onderweg al geboren zou worden.
Drie dagen tussen hoop en angst
Uiteindelijk lukte het om de bevalling nog drie dagen uit te stellen. Drie dagen waarin we leefden tussen hoop en angst.
We hadden gesprekken met de mensen van de NICU en met kinderartsen. Er werd verteld wat er allemaal mis kon gaan, maar gelukkig ook wat er goed kon gaan. We hoorden over de risico’s van een geboorte op deze termijn en probeerden ons voor te bereiden op iets waarvan we eigenlijk helemaal niet wisten wat we konden verwachten.
Het waren drie ontzettend lange dagen. Iedere dag die Levi langer in mijn buik kon blijven, was er één. We hoopten dat we nog wat tijd konden winnen, maar tegelijkertijd wisten we dat de geboorte ieder moment kon plaatsvinden.
Met 29 weken en 3 dagen had ik 9 centimeter ontsluiting. Tot dat moment had ik nog nauwelijks weeën gevoeld. Tot ineens de pijn kwam en alles in een stroomversnelling raakte. De kamer stroomde vol met mensen. Iedereen stond klaar om onze kleine man op te vangen.
Een uur later was daar onze Levi.
Daar was hij dan: onze kleine Levi
Levi werd direct na zijn geboorte opgevangen en gestabiliseerd door het medische team. Ondertussen moest ik wachten tot mijn placenta geboren was. Ik kon zien hoe ze met hem bezig waren en gelukkig deden ze alles rustig in mijn zicht.
Na de eerste opvang mocht ik hem ongeveer twintig minuten buidelen.

En wat was ik bang.
Een pasgeboren baby is natuurlijk sowieso klein, maar Levi was bijna elf weken te vroeg geboren. Hij was 37 centimeter lang en woog maar 1500 gram. Ik vond het ontzettend spannend om hem vast te houden. Hij was zo klein en kwetsbaar. Ik was bang dat ik hem pijn zou doen, bang dat er iets mis zou gaan en misschien nog wel het meest bang voor wat er allemaal nog zou komen.
Ik merkte dat ik het moeilijk vond om me volledig aan hem over te geven. Natuurlijk was ik ontzettend blij met onze zoon, maar tegelijkertijd durfde ik bijna niet te geloven dat hij er echt was. Ik durfde me niet helemaal aan hem te hechten, omdat ik bang was om hem weer kwijt te raken. Het voelde alsof ik mezelf een beetje probeerde te beschermen. Als ik niet te veel zou durven hopen, zou het misschien minder pijn doen als het toch misging.
Achteraf besef ik hoe dubbel dat gevoel was. Je bent moeder geworden, maar in plaats van onbezorgd te genieten van je pasgeboren kindje, ben je vooral bezig met overleven, opletten en hopen dat alles goed blijft gaan.
De wereld van de NICU
De eerste tweeënhalve week brachten we door op de NICU in het UMCG. Levi had ademhalingsondersteuning nodig. Na twee dagen CPAP mocht hij daarvan af en ging hij over op high flow. Langzaam zagen we hem groeien en sterker worden.
In deze periode leerden we allerlei medische termen waarvan ik had gehoopt dat we ze nooit zouden hoeven kennen. Apneus, saturaties, bradycardieën en dipjes. Woorden die ineens onderdeel werden van ons dagelijks leven.

Een moment dat me altijd zal bijblijven, is zijn eerste grote dip tijdens het buidelen. Ik zat met Levi bij me toen ineens alle alarmen afgingen. Zijn hartslag daalde, hij kreeg een apneu en zijn saturatie zakte. Ik raakte compleet in paniek. In mijn hoofd gebeurde er van alles. Was dit normaal? Ging het wel goed met hem? Zouden we ons kindje misschien verliezen?
En om ons heen was er zoveel rust. Een verpleegkundige kwam rustig binnenlopen en vroeg: ‘Alles goed hier?’
Voor ons voelde het alsof de wereld stilstond, terwijl het voor de verpleegkundigen iets was wat ze vaker zagen. Natuurlijk was ons vooraf verteld dat prematuren dipjes kunnen krijgen, maar op zo’n moment vergeet je alles wat je eerder hebt gehoord. Je ziet alleen je eigen kindje en de getallen op de monitor die ineens de verkeerde kant op gaan.
Ook hoorden we dat Levi een hersenbloeding had gehad. Gelukkig hadden we daar vóór de bevalling al uitleg over gekregen, omdat dit vrij vaak voorkomt bij prematuren. Toch was het even schrikken. Het bleek een lichte, tweedegraads bloeding, en na een paar weken was die helemaal verdwenen.
Het was een wereld waarin we steeds opnieuw moesten leren wat normaal was, wat erbij hoorde en wanneer we ons zorgen moesten maken.
Groeien en bloeien
Toen Levi 32 weken zwangerschapsduur had bereikt, mocht hij naar het ziekenhuis dichter bij huis. Daar hebben we nog ongeveer zes weken gelegen. Onze kinderarts noemde deze periode altijd ‘groeien en bloeien’. En dat was precies wat Levi mocht gaan doen.

Gelukkig bleef zijn situatie grotendeels stabiel. Hij kreeg nog een blaasontsteking, maar verder zagen we hem langzaam vooruitgaan. Hij werd sterker, groeide goed en leerde steeds meer zelf. Toch betekende dat niet dat mijn angst ineens verdwenen was.
In totaal hebben we bijna negen weken in het ziekenhuis geleefd. Negen weken waarin iedere dag, ieder uur en soms zelfs iedere minuut spannend voelde.
Vooral de monitoren bleven voor mij een grote bron van angst. Ik kon uren naar de getallen kijken. Zodra ik zag dat zijn hartslag daalde, begon ik hem aan te raken, te strelen of voorzichtig te bewegen. Alsof ik daarmee kon voorkomen dat er iets zou gebeuren. Ik was zo gewend geraakt aan het voortdurend controleren of alles goed ging, dat ik bijna vergat om gewoon naar mijn kindje te kijken.
In het ziekenhuis bij ons in de buurt mochten de monitoren uit wanneer wij bij Levi waren. Dat vond ik ontzettend fijn. Ineens kon ik meer van hem genieten, zonder steeds naar getallen en alarmen te kijken. Ik kon gewoon bij mijn zoon zijn.
Langzaam leerde ik ook dat ik niet iedere seconde alles hoefde te controleren. Dat ik mocht vertrouwen op de verpleegkundigen en de artsen, maar vooral ook op Levi zelf.
Van angst naar vertrouwen
De periode in het ziekenhuis heeft ons als ouders veranderd. We moesten niet alleen leren zorgen voor een veel te vroeg geboren kindje, maar ook leren vertrouwen op onszelf. Ik moest leren dat ik zijn moeder was, ook al hadden we onze eerste weken samen niet thuis doorgebracht. Dat ik hem mocht vasthouden, knuffelen en liefhebben zonder voortdurend bang te zijn voor wat er misschien kon gebeuren.
Dat vertrouwen kwam niet vanzelf. Het ging met kleine stapjes. Iedere goede dag, iedere mijlpaal en iedere keer dat het goed bleef gaan, hielp een beetje.

Van het ziekenhuis naar ons eigen thuis
Na bijna negen weken was het eindelijk zover: we mochten naar huis! Geen couveuse meer, geen ziekenhuisbed en geen dagen die draaiden om voedingen, controles en monitoren. Gewoon met ons drietjes naar huis.
Maar eerlijk? Ik vond het doodeng.
In het ziekenhuis waren we gewend geraakt aan de aanwezigheid van verpleegkundigen en artsen. Er was altijd iemand in de buurt die mee kon kijken of kon helpen als er iets gebeurde. Thuis waren we ineens helemaal zelf verantwoordelijk.
Ik kon de monitor bijna niet uit het oog verliezen wanneer Levi sliep. Ik was voortdurend bang dat hij een ademstop zou krijgen. Waar ik in het ziekenhuis gewend was geraakt aan de alarmen en de cijfers, moest ik nu leren vertrouwen op mijn eigen gevoel en op Levi zelf. Eindelijk thuis, maar tegelijkertijd nog steeds zoveel angst.
Een klein mannetje met grote stappen
Inmiddels is Levi uitgegroeid tot een heerlijk, vrolijk jongetje. Als ik terugkijk naar dat kleine mannetje van 37 centimeter en 1500 gram, is het soms bijna niet te bevatten hoeveel hij gegroeid is.
We hebben verschillende controles gehad bij de kinderarts en de fysiotherapeut. Daarbij wordt gekeken naar zijn groei en ontwikkeling, en of hij de stappen maakt die bij zijn leeftijd passen. En wat is het bijzonder om die stappen te mogen zien!
Van dat kleine mannetje in de couveuse naar een kindje dat steeds meer van de wereld wil ontdekken. Inmiddels tijgert Levi door het hele huis en wordt hij iedere dag een beetje zelfstandiger. Niks in huis is meer veilig: kastjes gaan open en alles wordt eruit gehaald.

Het zijn misschien gewone momenten in het leven van een baby, maar voor ons voelen ze soms extra bijzonder. Niet omdat we verwachten dat Levi alles sneller of beter moet doen, maar omdat we weten waar hij vandaan komt. We proberen hem vooral zijn eigen tempo te laten volgen. Ieder kindje ontwikkelt zich op zijn eigen manier, en dat geldt zeker ook voor prematuren.
De impact die je niet zomaar achterlaat
Wat ik zelf misschien wel het moeilijkst vind, is dat de ziekenhuisperiode niet ophoudt op het moment dat je naar huis mag. Je laat het ziekenhuis achter je, maar de ervaringen neem je mee. De angst, de onzekerheid en de herinneringen aan alle spannende momenten verdwijnen niet ineens.
Ik merk dat ik nog steeds niet helemaal de persoon ben die ik vóór Levi’s geboorte was. Ik heb nog altijd bepaalde angsten en triggers. Soms kijk ik naar Levi en zie ik niet alleen het vrolijke jongetje dat hij nu is, maar ook dat kleine, kwetsbare mannetje in de couveuse. Het mannetje dat veel te vroeg zijn start op de wereld maakte, en van wie we niet wisten wat de gevolgen zouden zijn. Die herinneringen zitten diep.
Ik wacht op dit moment op een oproep voor EMDR, omdat ik merk dat de vroeggeboorte en alles wat daarop volgde nog steeds veel invloed op mij hebben. Dat vind ik soms moeilijk om toe te geven. We hebben een prachtig kindje, hij doet het goed en we zijn ontzettend dankbaar voor hoe het met hem gaat. Maar dat betekent niet dat alles wat eraan voorafging zomaar verdwenen is. Je kunt ontzettend gelukkig zijn met hoe het nu gaat en tegelijkertijd nog verdriet, angst of spanning voelen over hoe het allemaal begonnen is.
Prematuur ouder zijn stopt niet bij ontslag uit het ziekenhuis.
Het MiniMensje: meer dan alleen een gewicht
Toen ik voor het eerst ons MiniMensje mocht uitpakken, was dat een heel bijzonder moment.
Ik wist natuurlijk dat Levi bij zijn geboorte 1500 gram woog. Ik heb dat getal honderden keren gehoord en uitgesproken. Maar hoe voelt 1500 gram nou eigenlijk? Hoe klein was hij precies? Hoeveel woog hij echt in mijn handen? Door het MiniMensje vast te houden, kreeg dat getal ineens een heel andere betekenis.

Het is niet zomaar een poppetje van 1500 gram. Het is een tastbare herinnering aan hoe klein Levi ooit was. Aan het begin van ons verhaal, aan de couveuseperiode en aan alles wat we samen hebben meegemaakt.
Ook voor onze familie heeft het MiniMensje een bijzondere betekenis gekregen. Zij hebben Levi pas echt kunnen vasthouden toen we eindelijk thuis waren. Op dat moment woog hij al meer dan twee keer zijn geboortegewicht. Voor hen was Levi dus nooit dat kleine mannetje van 1500 gram. Ze hadden wel foto’s gezien en verhalen gehoord, maar een echt beeld van hoe klein hij was, hadden ze eigenlijk niet.
Toen mijn ouders en schoonouders voor het eerst het MiniMensje vasthielden, kwamen er tranen. Ineens was 1500 gram niet meer alleen een getal dat ze van ons hadden gehoord. Ze konden voelen hoe klein hun kleinzoon ooit was. Alsof ze op deze manier toch nog even dat allerkleinste stukje van Levi konden vasthouden. En dat vind ik misschien wel een van de mooiste dingen aan het MiniMensje.
Waarom ik ambassadeur ben van MiniMensje
Ik ben ontzettend trots dat ik ambassadeur mag zijn van dit prachtige merk. Niet alleen omdat het MiniMensje voor ons persoonlijk zoveel betekenis heeft, maar ook omdat ik zo kan bijdragen aan iets wat ik heel belangrijk vind: prematuriteit onder de aandacht blijven brengen.
Ik vind het mooi om Romy te helpen met haar missie. Om verhalen te delen, herkenning te bieden aan andere ouders en mensen die niet met prematuriteit te maken hebben gehad te laten zien wat een vroeggeboorte eigenlijk inhoudt. Want een vroeggeboorte is zoveel meer dan een kindje dat een paar weken eerder geboren wordt. Het raakt ouders, broertjes en zusjes, grootouders en de rest van de familie. Het verandert hoe je eerste momenten als gezin eruitzien, en kan ook lang nadat je kindje thuis is nog doorwerken.
Ik hoop dat mijn verhaal andere ouders een stukje herkenning geeft. Dat ze weten dat ze niet de enigen zijn die bang zijn, die moeite hebben met loslaten of die merken dat de ervaringen uit het ziekenhuis nog steeds doorwerken. En ik hoop dat mensen door het MiniMensje en de verhalen erachter iets beter begrijpen hoe klein en kwetsbaar deze kindjes kunnen zijn.
Van buidelen met angst naar buidelen met liefde
Er is één ding dat ik misschien wel het mooist vind aan ons MiniMensje: het buidelen.
Toen Levi geboren werd, mocht ik hem ongeveer twintig minuten bij me houden. Dat moment was gevuld met zoveel emoties. Liefde, geluk, maar vooral ook heel veel angst. Daarna hebben we in het ziekenhuis zoveel mogelijk gebuideld. Met alle apparatuur om ons heen, de monitoren die voortdurend in de gaten gehouden moesten worden en de onzekerheid die iedere dag met zich meebracht.
Nu kan ik ons MiniMensje pakken en opnieuw buidelen met het gewicht waarmee Levi ter wereld kwam. Maar nu is er geen monitor die ik in de gaten hoef te houden. Geen alarm dat af kan gaan. Geen angst voor een dipje of ademstop. Alleen even dat kleine gewicht tegen me aan.
Het brengt me terug naar het begin, maar laat me tegelijkertijd zien hoe ver we gekomen zijn. Van een kindje van 1500 gram in een couveuse naar een vrolijk jongetje dat door het hele huis tijgert.
29 weken, 1500 gram. Een begin dat we ons nooit hadden voorgesteld. Een periode die ons voor altijd zal bijblijven. Maar bovenal het begin van ons leven samen met Levi.
En wat zijn we trots op ons minimensje.
Dank je wel, Chantal, dat je het verhaal van Levi met ons wilt delen. 🤍 Volg Chantal en Levi op Instagram via @xo_chantall.
Wil jij jouw verhaal ook vertellen? Deel het hier met ons, of stuur ons een berichtje op Instagram via @minimensje.shop.