1970 gram: mijn armen herkenden zijn gewicht
Delen
Mandy is een van onze ambassadeurs. Ze schreef dit verhaal over haar zoon James vlak nadat hun MiniMensje binnenkwam, toen James zes maanden oud was.
1970 gram. Voor een popje lijkt dat misschien best zwaar, maar voor een baby is het zó ontzettend klein. Toch was dit precies het gewicht waarmee onze zoon James op 13 februari 2026 werd geboren.
Bijna tien weken te vroeg
James werd geboren met een termijn van 30 weken en 4 dagen, bijna tien weken te vroeg. Niet omdat hij zelf vond dat het tijd was, maar omdat mijn baarmoeder gescheurd was en hij gehaald moest worden.
In de periode voor zijn geboorte wisten we al dat het niet goed zat. Ik had veel pijn, harde buiken en werd opgenomen in het Radboud. Er zat een zwakke plek van ongeveer 5 centimeter in mijn baarmoeder en de spierwand was op sommige plekken nog maar 0,9 millimeter dik. We wisten dus dat de situatie spannend was, maar toch blijf je hopen dat je kindje nog weken veilig in je buik kan blijven zitten.
Tot dat niet meer kon.
James werd met een semi-spoedkeizersnede geboren. Ik kwam uit een urenlange operatie, vol adrenaline, verdriet en vooral heel veel ongeloof. Alles gebeurde tegelijk en toch voelde het alsof de tijd stilstond. Het beeld dat je normaal hebt van een geboorte, je kindje warm en bloot op je borst, samen even bijkomen en elkaar leren kennen, dat was er voor ons niet.
James werd meteen meegenomen en naar de NICU gebracht.

Het leven op de NICU
Met zijn 1970 gram had hij voor zijn termijn een heel mooi geboortegewicht. Dat werd ook vaak tegen ons gezegd en natuurlijk waren we daar blij mee, maar een mooi gewicht voor 30 weken betekent nog steeds niet dat je baby minder kwetsbaar is. Hij kon zichzelf nog niet warm houden, nog niet zelfstandig drinken en ook ademhalen was nog niet vanzelfsprekend.
Hij kreeg meteen CPAP, ademhalingsondersteuning die hielp om zijn kleine longen open te houden. Een mutsje op zijn hoofd, een masker over bijna zijn hele gezichtje en overal slangetjes en kabeltjes. Onder dat alles lag gewoon ons zoontje. Zo klein en zo compleet, maar we konden hem niet zomaar oppakken wanneer we wilden. Voor ieder moment moesten de deuren van de couveuse open, alle kabeltjes moesten mee en er keek altijd iemand mee.
De CPAP heeft hij gelukkig maar vijf dagen nodig gehad. De eerste keer dat we daarna konden buidelen zonder die gekke slang vergeet ik nooit meer. Voor het eerst konden we zijn gezichtje echt goed zien en lag hij iets vrijer tegen mij aan. Maar tegelijkertijd was ik zelf nog zo aan het herstellen en zat ik nog zo vol adrenaline en emoties, dat ook dat moment voor een groot deel als een waas voelt.

Vanaf dat moment begon het leven op de NICU. Een leven dat ineens alleen nog maar draaide om milliliters melk, grammen aankomen, temperaturen, saturaties en hartslagen. James kreeg acht keer per dag voeding via zijn sonde, want drinken uit een fles kostte hem nog veel te veel energie. Alles wat voor een voldragen baby vanzelfsprekend lijkt, moest hij stapje voor stapje leren. Ademhalen, warm blijven, drinken en ondertussen ook nog groeien.
In de eerste dagen zakte zijn gewicht van 1970 naar 1720 gram. We wisten dat baby’s na hun geboorte afvallen en dat dit erbij hoorde, maar toch is 1720 gram een getal dat je als moeder helemaal niet op de weegschaal wil zien staan. Vanaf daar werd ieder grammetje erbij een kleine overwinning.

Een stap vooruit, twee terug
Tijdens een echo van zijn hoofdje werd er een graad 1 hersenbloeding gezien. De lichtste graad, werd ons verteld, maar als ouder hoor je vooral het woord hersenbloeding. Weer iets om ons zorgen over te maken en weer afwachten wat het zou betekenen. Ook is er een moment geweest waarop er werd gekeken naar NEC, een ernstige darmontsteking waar premature baby’s extra kwetsbaar voor zijn. Dat werd gelukkig uitgesloten, maar alleen al het feit dat zoiets genoemd wordt, zorgt ervoor dat de grond opnieuw even onder je voeten wegzakt.
We vierden ieder klein stapje. Een paar gram erbij, een voeding goed gedronken of de sonde die eruit mocht. Maar op de NICU leer je ook heel snel dat je na een stap vooruit de volgende dag zomaar weer twee stappen terug kunt doen. De sonde moest toch opnieuw geplaatst worden toen James te moe werd van het drinken, zijn temperatuur zakte en hij tijdens zijn fles steeds in slaap viel.
Rond de 35 weken werd zijn cafeïne gestopt. Die medicatie hielp hem bij het ademhalen. Voor James wist ik niet eens dat premature baby’s dat konden krijgen. Na het stoppen kwamen de brady’s weer vaker terug. Zijn hartslag zakte dan ineens, soms maar heel kort en soms samen met een daling van zijn saturatie. Uit de meeste kwam hij zelf weer omhoog, maar er waren ook momenten waarop hij gestimuleerd moest worden en hij heeft opnieuw low-flow zuurstof nodig gehad.
Iedere piep van de monitor ging door merg en been. Je leert precies welk geluid waarbij hoort en op een gegeven moment hoefde ik niet eens meer naar het scherm te kijken om te weten dat zijn hartslag zakte. Soms bleef zijn saturatie gewoon netjes en was het maar een flitsbrady, maar voor mij voelde iedere daling alsof mijn eigen hart ook even stopte.
Om naar huis te mogen, moest James 48 tot soms zelfs 72 uur dipvrij zijn. Iedere nieuwe dip voelde alsof de klok weer helemaal opnieuw begon. Er werd verschillend gekeken naar welke brady wel of niet meetelde en dat maakte het mentaal nog zwaarder. Je durft bijna niet meer te hopen op ontslag, want één piepje kon betekenen dat we opnieuw dagen moesten wachten.
Alsof dat allemaal nog niet genoeg was, kreeg James ook het rhinovirus. Hij was verkouden, zat vol met snot en ademhalen en drinken kostte hem daardoor nog meer energie. Daarnaast had hij veel last van reflux. Hij verslikte zich, er kwam melk uit zijn neus en soms werd hij helemaal rood terwijl hij probeerde alles weg te slikken. Omdat hij ook diarree met slijm, een droge huid en veel onrust had, ontstond er een sterk vermoeden van koemelkallergie. Er werd gewisseld van voeding en uiteindelijk kreeg hij Neocate.
40 milliliter
Maar het moment dat misschien wel het meeste indruk heeft gemaakt, was het moment waarop zijn Hb (het ijzergehalte in zijn bloed) steeds verder begon te zakken. Eerst was het 8,5, daarna 6,4 en uiteindelijk nog maar 5,3. Getallen waar ik daarvoor nog nooit van had gehoord, maar die ineens ons hele leven beheersten.
James werd bleek, had bijna geen energie meer en leek soms gewoon te vergeten dat hij moest ademhalen. Hij had meer brady’s, was veel minder alert en wij zagen ons mannetje steeds verder inleveren. Uiteindelijk werd besloten dat hij een bloedtransfusie nodig had.
Hij kreeg 40 milliliter bloed. 40 milliliter klinkt misschien als bijna niks, maar voor zo’n klein baby’tje is dat enorm veel. Ik vond het doodeng om te zien, maar tegelijkertijd was ik zó dankbaar dat dit bestond en dat iemand bloed had gedoneerd waardoor onze zoon geholpen kon worden.

Het verschil daarna was bizar. Hij kreeg weer kleur in zijn gezicht, werd wakkerder en had zichtbaar meer energie. Daar was ons mannetje weer. Op dat moment beseften we pas hoe slecht hij zich daarvoor eigenlijk gevoeld moest hebben.
Eindelijk naar huis
Daarna begon opnieuw het wachten. Wachten tot hij weer wat flessen zelf kon drinken, zijn temperatuur goed bleef en vooral tot de monitor eindelijk stil bleef. Zijn laatste echte dip was op 4 april om 15.15 uur. Natuurlijk weet ik dat tijdstip nog precies. Vanaf daar begon het aftellen opnieuw en durfden we heel voorzichtig te geloven dat we misschien echt naar huis mochten.
Met 38 weken, na bijna acht weken in het ziekenhuis, was het eindelijk zover. We mochten James meenemen. Geen monitor, geen verpleegkundige die meekijkt en geen piepjes meer om ons heen. Alleen wij, met ons kleine mannetje in de maxi-cosi. Het moment waar we zo lang naar hadden uitgekeken voelde geweldig, maar ook doodeng. Ineens moesten wij het zelf doen en konden we niet meer even naar een scherm kijken om te controleren of alles goed ging.
Thuis waren de zorgen niet meteen weg. De reflux werd zelfs erger, hij kreunde veel in zijn slaap en er kwam nog regelmatig melk terug via zijn neus. Maar we waren thuis. Eindelijk samen als gezin van vijf, precies zoals het al die tijd had moeten zijn.

1970 gram in mijn armen
Inmiddels is James zes maanden oud en wanneer ik naar hem kijk, is het soms bijna niet te bevatten dat hij ooit zo klein en kwetsbaar was. Natuurlijk hebben we foto’s en filmpjes uit die tijd. We weten dat hij 1970 gram woog en we kunnen op de foto’s zien hoe klein hij was naast onze handen. Maar hoe dat gewicht echt voelde, dat raak je kwijt.
Tot deze week ons MiniMensje binnenkwam.
Een popje dat precies 1970 gram weegt, hetzelfde als James bij zijn geboorte. Ik wist dat het mij emotioneel zou maken, maar dat het mij zó erg zou raken, had ik echt niet verwacht. Op het moment dat ik hem oppakte, was ik meteen weer terug bij die eerste keer buidelen zonder CPAP. Mijn armen leken het gewicht gewoon te herkennen.

Voor een popje voelt 1970 gram best zwaar, maar als je beseft dat dit een pasgeboren baby was, voelt het ineens compleet anders. Dan voel je pas echt hoe klein hij was. Hoe kwetsbaar. Hoe voorzichtig je hem vast moest houden en hoe bizar het eigenlijk is dat dit kleine mensje nu gewoon bij ons thuis ligt te lachen, brabbelen en groeien.
De eerste weken met James waren een waas van adrenaline, angst, verdriet, opluchting en weer nieuwe zorgen. Er zijn zoveel momenten waarvan ik wilde dat ik ze bewuster had kunnen voelen, maar op dat moment ben je vooral aan het overleven. Ons MiniMensje geeft ons daar een klein stukje van terug. Niet omdat we die periode opnieuw willen beleven, maar omdat we even terug kunnen gaan naar wie James toen was en echt kunnen voelen hoeveel hij gegroeid is.
Foto’s laten zien hoe klein hij was, maar dit laat je het voelen.
Ons MiniMensje is daarom zoveel meer dan alleen een popje. Het is een tastbare herinnering aan het allerkleinste begin van onze zoon, aan alles wat hij heeft meegemaakt en aan hoe ver we samen zijn gekomen.
Romy, daar zijn we je eeuwig dankbaar voor.
Dank je wel, Mandy, dat je het verhaal van James met ons wilt delen. 🤍 Je vindt Mandy op Instagram via @gezinvolgeluk.
Wil jij jouw verhaal ook vertellen? Deel het hier met ons, of stuur ons een berichtje op Instagram via @minimensje.shop.